عموما میگرنم در ماه رمضان اود میکند، بابت گرسنگی و تشنگی و تغییر ساعت خواب و بیداری. حجم زیاد کارهای مدرسه و ساعات زیاد نشستن پای لپ تاپ در وضعیتی که میز تحریری وجود ندارد و باید پشت میز اتو چنباتمه ب

باد ببرد!ببرد باد باقی روز های این سال منحوس را...سال خوک صفت راسال زنده به گورانسال تحمیق و تهدید و تطمیعسال سیاه دوهزار....

همسرخوبم، تو نیستی و من با عکست سخن گفتم و قربان صدقه ات رفتم، لابد انسان در مدت یک لحظه گذران جادویی زمان، نفس خود را در سینه حبس گرده بود و به حظ بصری تن درداده بود.عزیز من این ساعت ازشب، این ساعت پر درد زیبا را انقدر به تو فکر خواهم کرد تا خوابم ببرد، آنقدر شعر می خوانم و آهنگ گوش می کنم که پلک ه...

سلام خضر، ساعت دو شب است، با سبحان آمدیم پارک نیاوران، جایی که تا خانه ی ما دو ساعتی راه دارد، یک دفعه در دل شب بی مهابا با اسنپی که 20% تخفیف داشت زدیم بیرون. حالا روی نیمکتی بالای یک سکو نشسته ایم و

از مزیت های زندگی با محمد این است که می توانم در طول روز ساعاتی به یک بچه ی دوساله تبدیل بشوم، یعنی ونگ بزنم، شلوغ کاری کنم، شعر بخوانم، بهانه گیری کنم، طلب خوراکی و جایزه کنم، و هر ادا و اصولی که دلم میخواهد دربیاورم، و هیچ کس هم نباشد که به من خرده بگیرد.

در تمام مدت زندگی ام، از آن زمان که چادری نبوده ام و تا این زمان که سعی کردم حجاب کامل تری داشته باشم. همیشه برایم مهم بوده است با عفاف زندگی کنم. حتی اگر گاهی وقت موفق نشده باشم حق مطلبش را کامل ادا کنم. پاکدامنی همیشه برایم مهم و مقدس و ارجمند و دلخواه بوده است.

بعد اندک اندک به ممارست یاد می گیرند که دلشان از برای یکدیگر تنگ نشود، همچنین چیزی یاد گرفتنی باشد نه طبیعی و غریزی و یاد می گیرند که زشت باشند همچنان که این نیز به آموختن راست شود و نه غیر و فی الطبعه. زان سپس از هیئت انسان به قالب آدم درآمدند.

مرد مهربانم، بابت نمره ی بیستت که باعث شد یک شام بدهکار شوی، بابت اینکه تصمیم گرفتی در شبی به این خوبی قرضت را ادا کنی سپاسگزارم! بابت هتل قناری، بابت پارک هنرمندان حتی بابت بارانی که امشب غافلگیرمان

هنوز هم دارد فرار میکند. یک نفر توی سرم هست که هنوز هم دارد از دست من فرار میکند. راستش را بخواهی خودم هم خسته شدم، آدمی مگر تا چه اندازه میتواند بیرحم باشد، تلخ باشد، زهر باشد، کشنده باشد. هزار سپاه

گاز رو می سابیدم و در حینش اشک می ریختم، درست مثل وقتی که داشتم زیر کابینت رو جارو می کشیدم.

دلی که ندارم گرفته، سری که ندارم درد میکند و دست هایی که گُم کرده ام یخ کرده اند.. پاهایم برای خودشان دارند میروند تا بی نهایت ِ غمگین ِ تنهایی؛ و من فقط نگاهشان میکنم.. که چگونه از من دور میشوند و رو

شمع در برابرم می سوخت و من که هر لحظه خود را در او می دیدم و حالی پیدا کرده بودم که به وصف نمی آید، چشم در زبانه ی بی قرار آبی رنگ شمع دوختم و صدها خاطره در مغزم می سوخت و می سوخت و من از شعله ی آن هر لحظه گرم تر می شدم، و به جوش می آمدم و یخ های بسیاری در کوهستان های غریب و دور روح من ذوب می شد....

لعنت به راه وقتی به اندازه روده سگ طولانی است! و لعنت به مترو وقتی دماغ دماغ هم می ایستیم... و لعنت به 6 صبح! و آزمون زبان و ثبت نام بنیاد ملی نخبگان!

پیش از این وقتی دبیرها بعد از کلاس در دفتر می نشستند و از بچه ها می گفتند، گاهی با تنفر، با قضاوت، با بی انصافی(البته از نظر من) با عصبانیت از بچه ها حرف میزدند، سخت بهم می ریختم و سکوت می کردم و توی

...کسی راز مرا داند که از این سو بدان سویم بگرداند....وسوسه ی دیدار محبوب در یک عصر بارانی پاییز بعد از کار و کتاب و نکبت. به امید خنده ای و صدای آشنایی و نگاه اطمینان بخشی. حتی به خیالی باطل، استکانی

در زشت ترین قیافه ای هستم که از خودم سراغ دارم، با یه عالمه جوش که دورشون هاله ی قرمز وجود داده و تو ذوق هر بینده ای میزنه، با خرواری سبیل که پشت لبم سبز شده و فرصت نکردم برشون دارم. با دیدن چشم های گ

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید. Let's block ads! (Why?)

احساس مادری را دارم که فرزند به گور سپرده اش را دوباره شاداب و سرحال بازیافته ... منتهی در زمانی که خود واپسین روز های زندگی اش را آگاه است...،دوباره می توانم بنویسم!Let's block ads! (Why?)

انگار همای خنده رو اخموست.... دندان قشنگ خنده اش کرموست....

دلم برای دست هایت تنگ شده، اما نه به همان اندازه که برای دستخطت...